นาน นาน ที
posted on 25 Sep 2009 00:35 by something4everything in Chat
อัพ อัพ อั๊บ
+เปลี่ยนทีม(...จะไปทีมไหนก็ไม่มีใครเอาเฟ้ยยย) ธีม เรียกแขก
ขออภัยผู้ที่ติดตามอ่านทุกคนด้วยนะคะ
จากตอนที่11 มาถึง12 ทำไมมันยากเย็นเหลือเกิน
เอ๊ะ คุ้นมั๊ย...ก๊อปมาจากสองเอนทรี่ก่อนนี่เอง...ฮา
เหตุผลก็เดิมๆ พูดไปก็ขายขี้หน้าตัวเองเปล่าๆ
เพราะวงจรชีวิตการเขียนฟิกก็เป็นเยี่ยงนี้แล
แต่เนื่องจากคนเขียนเป็นมาโซฯ ชอบความเจ็บปวด และทารุณจิตใจ
จึงขออนุญาตซ้ำเติมตัวเองไว้ ณ จุดนี้
ขี้เกียจ
และติดละคร...อร...อร...อ่านเป็นเสียงสะท้อนด้วยค่ะ
...ทุกเรื่องและทุกช่อง ขอบอก
ไว้ตอกย้ำเวลาจะอัพเอนทรี่ต่อไปค่ะ ^__^
เรื่องของเรื่องคือสองสามเดือนที่ผ่านมาตั้งใจมากว่าจะรีบเขียนต่อนะคะ (เข้าโหมดแก้ตัวแล้วค่ะ คุณผู้อ่าน) เปิดคอมทู้กกกวันเลย แต่พอเข้าเนตปุ๊บก็เถิดเทิงลืมความุ่งมั่นตอนกดปุ่มเปิดไปสะงั้น...พอเลยเที่ยงคืนก็เฟวค่ะ ระลึกได้ว่า เอ๊ะ...ชั้นทำอะไรอยู่ ความรู้สึกผิดก็พัดพาให้ไปเขียนฟิกต่อสามบรรทัด...รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย ก็ไปนอน
กรุณาอ่านซ้ำซักแปดสิบครั้ง เพราะเป็นลูปอย่างงี้มาเรื่อยๆ ค่ะ จากการอัพครั้งล่าสุด...และอาจจะเป็นต่อไปเรื่อยๆ แบบเรื้อรัง...
มีอะไรอีกหนอ อ่อ เสียเวลาไปอีกประมาณสองอาทิตย์ในการพยายามเปลี่ยนธีม...เนื่องจากอะไรบ้าง...ใช้มาจะครบปีแล้ว และไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมรูปหัวบล็อกต้องเป็นคุณลีโอนาโดแห่งโมิโอจูเลียตยุคสองพันด้วย เปลี่ยนดีกว่าแล้วก็...รู้สึกธีมเดิมมันคับแคบไปหน่อย ถึงเวลาขยับขยาย...ซึ่งตั้งขนาดตามไว้ใจฉันมากมาย ไม่ได้นึกถึงหลักการใดๆ เลย ดังนั้นขออภัยผู้อ่านบางคนด้วยถ้าบล๊อกจะดูแปลกๆ ไม่สมส่วนรึเปล่า เพราะเรายึดจอไวล์ดสกรีนของโน๊ตบุ๊คเราเป็นหลักจ๊ะ...แต่ถ้าคุณผู้อ่านแบบว่าไม่ไหวจะเคลียร์จริงๆ บล็อกเน่าอ่านไม่สะดวกเลยก็ทิ้งคอมเมนต์ไว้ได้นะจ๊ะ จะได้เอามาปรับปรุง
...ธีมใหม่สีจ๊าบเหลือเกิน แสบตามากมาย ชอบโทนสีอันเก่ามากกว่า แต่อย่างว่า...เราจะกระชากวัยเพื่อคุณผู้อ่านวัยรุ่นทั้งหลาย...ฮาๆ จริงๆ แล้วก่อนหน้านี้ทำอีกธีมไว้ได้ครึ่งนึงแล้ว...แท้งไปซะก่อน ฮือๆ เพราะมันดูหม่นหมองสุดริดถ้าใช้อันนั้นอัพฟิกไปเรื่อยๆ สงสัยจบเศร้าแฮะ...
จริงๆ อันนี้ก็ยังไม่เรียบร้อยนะเนี่ย มีขาดๆ เกินๆ งงๆ อยู่หลายจุดแหะ แต่ได้จับยามสามตาหาฤกษ์ดีไว้แล้วจึงตัดใจอัพเรื่องไปก่อน ที่เหลือค่อยมาตามล้างตามเช็ดกันไป...เหนื่ยมั่ก มั่ก กับการนาน นาน อั๊บ ที เนี่ย
เหมือนมีเรื่องจะพิมพ์เยอะแฮะ พอดีกว่า เดี๋ยวเอนทรี่ชวนคุยยาวกว่าเนื้อเรื่อง
อ๊ะ...ว่าด้วยเนื้อเรื่อง...ก็เหมือนที่เราเคยว่าสองเอนทรี่ก่อน ขอก๊อปมาอีกที เพราะความรู้สึกนี้เป็นสัจจะนิรันดร์ (<<=เอ๊ะ อยากเอาประโยคนี้ไปแต่งเรื่องจัง) "มีข้อติชมอันใดก็บอกกล่าวกัน
ได้นะคะ เรากังวลอยู่มากมายเพราะเว้นช่วงระยะในการแต่งมานานมาก
เขียนไม่ค่อยไหลลื่นเลย เขียนแล้วลบๆ อยู่นานมาก" แต่คราวนี้ออกแนวเขียนวันละนิดๆ หน่อยๆ แทน ซึ่งทำให้ความรู้สึกในขณะเขียนมันก็ไม่ค่อยปะติดปะต่อกันค่ะ ก็เลยอยากรู้ความรู้สึกผู้อ่านบ้างว่าคิดเห็นกันยังไง...ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่ได้บังคับน้าาาว่าต้องเม้นต์ไรมากมาย อยากเม้นท์ก็เม้นท์ ไม่อยากเมนท์ก็ไม่ต้อง ชิวๆ กรุณาร้องเพลง สบาย สบาย ของพี่เบิร์ดประกอบ (ไม่ได้เก็บคอมเมนต์เอาโล่ค่ะ ^___^) แค่อยากได้เป็นฟีดแบ็คในการปรับปรุงเนาะ
แอนนี่เหว (anyway) ก็ขอบคุณสำหรับทุกคนที่ติดตามนะคะ
และขอบคุณมากๆ มากๆ สำหรับคนที่ทิ้งร่องรอยไว้เป็นกำลังใจค่ะ
อ้างอิงจากสองเอนทรี่ล่าสุดนะคะ
Sa-Saa, Giwi, กะล่อนดง, asuka
ง่วงแล้วค่ะ ขออนุโมทนารวมกันเลยนะคะ สาธุ...
555
ปอลอ ไม่อยากสปอยล์ตัวเองเลยแต่เราว่าใกล้จบแล้วค่ะ ช่วยกันติดตามไปให้ถึงตอนนั้นด้วยกันนะคะ
ปอลอสอง แต่มันก็คงจะมาแบบอืดๆ เช่นเคยนั่นแหละ เพราะ ณ เวลานี้นอกจากขี้เกียจแล้วยังอกหักรักคุดพอประมาณ ฮือๆ แม้จะยังไม่เศร้ามาก แต่ก็แอบชาในหัวใจ ต้องขอเวลาไปฟิ้นฟูสักพักนึกก่อน...
เอ๊ะ ยังมีปอลอสาม ขออนุญาตแอดบล๊อกทุกท่านที่ได้มาเยือนไว้ด้วยนะคะ ขอไปศีกษาก่อนว่าทำยังไงมันถึงจะขึ้นเป็นแบบรูป (แอบดูจากบล็อกท่านทั้งหลายแล้วถูกใจเป็นอย่างยิ่ง)
ถึงจะอกหักแต่ก็รักคนอ่านค่ะ
จุ๊บ